Vele mooie

verhalen

(Reis)verhalen of Op pad met het Nederlands team zitvolleybal
Al jaren trekken Nederlandse zitvolleybal teams op pad naar het buitenland. Dat brengt nogal wat met zich mee. Is het anders dan “normaal” op reis gaan met een groep mensen? Ja. Als er iets gebeurd heeft dat consequenties voor de hele groep. En met al die “hulp” (lees protheses, rolstoelen) materialen, ballen e.d.  heb je toch meer zorgen. Hoe krijgen we ze het vliegtuig in? Heb je in het vliegtuig een keer de ruimte gekregen met een prothese en dan mag je niet zitten bij de “nooduitgang”. Voorschriften he. Zetten ze er een “bejaarde” neer  en die roept meteen: “Ik denk dat zo’n sporter sneller is dan ik! ” Of niet? Een paar verhalen.
Paniek op elk vliegveld
Hulpmiddelen zijn onder meer protheses. Loopt lekker snel. Maar ook door de veiligheidspoorten  op het vliegveld? Niet dus. Als die ijzerwaren door de poorten lopen gaan allen toeters en bellen af. Dan is er paniek. Rennen allerlei beveiligers naar de poort. Extra fouilleren en dan een diepe zucht. Niets. En na de eerste beenamputatie weer nieuw lawaai he -😊Niet alleen op Schiphol maar ook in andere landen. Vanuit die ervaring kon er alleen maar gelachen worden. En vol verwachting, met een lach op het gezicht, wordt uitgekeken naar een volgend moment.
Keuringsperikelen of classificatie
Het begrip classificatie is alom bekend. Bekijk daarvoor vooral eens de interviews. Vooral in de beginjaren waren de medici van de ISMG en ISOD die bepaalden hoe internationaal gesport moest worden. Ook vanuit een revalidatiegedachte. Gelukkig kwam daar in de loop der tijd wel verandering maar het is tot op vandaag nog een hot item bij en van het IPC. Iedereen moet tegen gelijkwaardige sporters competitie leveren vinden zij, Maar er moet meer functioneel worden gedacht. Meer in de geest van de sport. Op grillen en grollen van de keuringsartsen moest dus vooruit worden gelopen. Materiaal  lees papieren, foto’s  meenemen van specialisten om duidelijk te maken wat de handicap was van deze en gene. Maar vooral als het kon ook bij grote evenementen sporters minimaal een jaar voordien laten keuren om daarmee problemen te voorkomen. Zo vlogen we in 1991  Istvan Plesha, een arts uit Hongarije in bij een toernooi in Hardenberg. Hij begreep onze stelling over classificaties en keurde zodat in 1992 geen problemen ontstonden in Barcelona.  Werd Johan Verstappen in 1999 in Serajewo gekeurd door een Finse keuringsarts. Toen hij  tegen de verwachting toch werd opgeroepen in Sydney konden we de  Spaanse en Australische artsen overtuigen van de keuring en kon hij deelnemen. Deze artsen, die we goed kenden, begrepen ook al niet dat dit bij Nederland kon gebeuren. -😉 Maar helaas zoals gezegd het probleem blijft. En nog steeds heeft het IPC de handicap als uitgangspunt en niet de sport. En dat geldt niet alleen voor zitvolleybal.
St. Promotie zitvolleybal
Er moest in de jaren ‘80 en ’90 veel geregeld worden rond het Nederlands team. Clinic´s bij scholen of verenigingen. Bij PR dagen gehandicaptensport,  kleding voor het Nederlands team, reizen, trainingen, sponsoring etc. Het budget bij de bond is daarvoor beperkt.  In 1987 riepen John Hilgenholt en Henk  Dost  daarvoor een stichting in het leven. Op deze manier werd zitvolleybal gepromoot, werden  sponsoren gevonden,  sportstimuleringsprojecten gestart, werden clinic´s gekoppeld aan trainingen vooraf voor het Nederlands tams om zo extra trainingsuren te krijgen, werden reizen georganiseerd voor geringe kosten etc.  Toen de heren een A-status kregen van NOC*NSF  na het behalen van het zilver in Seoel wordt het geld (dat de leden individueel kregen) in de pot gestopt om zo trainingen en trainingsstages  in binnen- en buitenland te kunnen financieren. Niet dat de NEBAS daar erg op voor was maar toch.  De stichting heeft tot 2004 gefunctioneerd.
Immigration office New York 1989
The immigration office in de USA is  belangrijk voor dat land.  Elke keer weer moet je langs dat deel van het vliegveld om je paspoort te laten zien en het visum. Anders kom je er niet in.  En sta je weer in de lange rij. Lastig vooral voor een groep als de onze. Tot…… hoor ik het goed?  Mister Dost from  Holland Rrrrottink Rrrrreizen please come to the information desk . Viel eigenlijk pas op na de herhaling. Had ons reisbureau ervoor gezorgd dat we met zijn allen niet in de rij hoefden te gaan staan en zo USA binnen konden zonder alle poespas. Complimenten voor  Rottink
Teheran 1990 de Grand Bazaar
Teheran is een grote stad met 15 miljoen inwoners. Naast de wedstrijden stond de overdekte markt bezoeken ook op het programma. Toen we op de Tehran Bazaar liepen werden we volop herkend. Op IRAN 2 werden de wedstrijden live uitgezonden. Het was druk en we kwamen niet door de mensenmassa heen. Iemand van de begeleiding riep wat en plotselinge week de massa uiteen. We konden zo ‘doorlopen`. Wat hadden ze in hemelsnaam geroepen? “Oorlogsinvaliden”. En in IRAN betekende dat helden uit de oorlog.
Het buitenland is altijd weer spannend voor het Nederlands team. Vooral landen als IRAN die je niet goed kent. Daarom zorgde de teammanager er voor dat ook de Nederlandse Ambassade op de hoogte was van de komst  van het team. En niet zonder succes. Ze werden uitgenodigd om en glaasje “geïmporteerde appelsap”  te drinken  en iets Nederlands te eten. Alcohol was taboe in IRAN.  Maar appelsap met schuimkraag was een  prettige afwisseling. 
Teambuilding  1992
Klimmen over een brug, het bouwen van een vlot om naar de andere de andere kant van het meer, samen over de rivier, samen op de fiets (en dat kon je al nooit) doe dat maar eens. Probeer tot een hecht team te komen. Samen staan we sterk. De bondscoach besloot als voorbereiding op de paralympics van Barcelona een teambuildingsweekend te organiseren. Na de training op vrijdagavond dachten de heren klaar te zijn. Maar niets was minder waar. De bus stond klaar om ons van Harfsen naar Hengelo te brengen, naar de roeiboot. Vandaar naar Enschede, roeien maar. Onderweg niet onder de brug door maar er over heen. Zie maar hoe je het redt. Tokkel maar. Vandaar fietsend naar een recreatieplas. Zorg ervoor dat zij die niet kunnen fietsen maar meekomen. Even een kort nachtje, tokkel over de beek en fiets verder. Naar de kano’s die klaar lagen in Duitsland en weer terug via de beek. Het ontbijt, de door onszelf gesmeerde warme Duitse broodjes, smaakten goed. Op zaterdagavond sliepen we in een oud schoolgebouw. Uiteindelijk weer in het busje terug naar Harfsen. En de bondscoach daar: Laten we nog maar even trainen. Tanden op elkaar en moe weer naar huis. Wat de organisator die wekelijks dit soort activiteiten voor randgroepjongeren e.d. organiseerde opviel: Het gemak waarop het werd opgepakt. En de spelers? Het leek wel een schoolreisje-😊
Isfahan 1993 friends 4ever
In het buitenland hielden de spelers hun reisdocumenten zelf bij zich. Een paar dagen voor vertrek even controle door de teammanager. Alles nog compleet? Ja hoor natuurlijk. Tot ? Oeps ik kan mijn vliegticket niet meer terugvinden. En je kamergenoot dan? Heeft die deze toevallig in zijn kastje?  Zoeken en zoeken. Niet terug te vinden.  Wat nu? Een nieuw ticket gekocht. $ 800. Lukte nog net met hulp van onze Iranese vrienden. Gelukkig. Inchecken bij de balie. Iedereen zijn ticket bij zich? “Hey dat is raar” riep iemand. “Ik heb 2 tickets” Bleek de betrokken speler niet goed gekeken te hebben. Weg geld. Zo leek het. Tot we het jaar daarna bij de DDO onze vrienden van IRAN weer ontmoetten. Daar kwam de teammanager van hen naar me  toe. Ze hadden bij de vliegmaatschappij toch nog even het verhaal neergelegd. Ik kreeg $800 van hem. Sportvrienden heet dat he!! 
Sarajewo 1999
Het EK voor mannen en vrouwen werd tegelijkertijd in 1 stad gehouden. De teams gingen met 1 vliegtuig. Achteraf bleek deze wat  te klein. De bagage kwam met een volgende vlucht veel te laat aan in de stad. Waarom? Men had geen rekening gehouden met het feit dat er veel materiaal mee moest. Lees rolstoelen, krukken etc. Die kwamen de volgende dag. In goed overleg werd het vliegtuig voor de terugreis  wat groter besteld en werd het probleem voorkomen.

                      Haan, den Renske

 
 
ParaVolley
Historic booklet
© Copyright 65 jaar Zitvolleybal