medailles

Olympics 80 Arnhem   het waarom en hoe 

De voorgaande Spelen.

Het leek dr Gutmann , president van ISMGF, een goed idee om ook in hetzelfde land  waar de Olympische Spelen worden gehouden de Wereld Spelen voor gehandicapten te laten plaatsvinden. Een succesvol gebeuren sedert 1960 de eerste Wereld Spelen in Rome. Na bestuurlijk overleg met het IOC kunnen de Wereld Spelen doorgaan met de naam Paralympics of Olympics for Disabled. Voor alsnog werden Internationaal alleen wedstrijden georganiseerd voor rolstoel gebonden atleten.  In 1960  waren dat 400 sporters. Hoewel dit jaar door dr Gutmann ook de ISOD ( geamputeerden) werd opgericht, waarvan hij ook President werd, werd deze groep nog niet toegelaten tot deze Spelen. In 1964 in Tokyo namen 370 rolstoel atleten uit 23 landen deel. In 1968  werden de Paralympics om medische redenen niet georganiseerd in Mexico (te grote hoogte) maar in Tel Aviv (Israel) met 750 rolstoel atleten uit 29 landen. In 1972 Heidelberg (Duitsland) namen 1000 rolstoel atleten uit 44 landen deel aan de Games. Tijdens het toernooi werd een demonstratie atletiek gegeven door geamputeerde en blinde atleten.  In 1976 Toronto (Canada) namen 1560 atleten deel uit 40 landen. Voor het eerst op bescheiden schaal een deelname  (460) van geamputeerden en blinden formeel in het programma. Standing Volleyball slechts een demonstratie sport. Sitball werd door ISMGF afgewezen, omdat er geen classificatie systeem was en verschillende spelregels werden gehanteerd in de landen. In 1980 Arnhem (Nederland) namen een kleine 2500 atleten deel uit 42 landen in 5 verschillende diagnoses. De rolstoelsporters, de geamputeerden, de les autres,  de blinden en de spastici. Waarbij de spastici en les autres in beperkte mate (klassen) toegelaten werden. Staand en Zitvolleybal werd formeel in het programma opgenomen.  In 1984 2 Paralympics  USA en Engeland. In dit jaar werd nog eens duidelijk hoe weinig eensgezind de Internationale Organisaties waren. De rolstoel groep wilde niet samen met de andere verder gaan en organiseerde de wheelchair Games in Champaign (USA). Zij kregen uiteindelijk het financiële plaatje niet rond en zij gaven de opdracht terug aan ISMGF, die de Games daarna gewoon  in Stoke Mandeville organiseerde. De andere Organisaties  zoals de ISOD, de Les Autres, de IBSA en de CP-ISRA konden de Games in New York (USA) houden

1980 Olympic’s :  " de toewijzing ".

Bij de Spelen van 1976 was het bekend dat de volgende Olympische Spelen in Rusland zouden worden gehouden. Ondanks vele pogingen van de  ISMGF om contacten te leggen lukte het niet een duidelijk antwoord te krijgen welke stad in Rusland de Paralympics zou organiseren. Via veel diplomatieke contacten werd door ISMGF de mededeling ontvangen dat Rusland Niet de Paralympics wil organiseren. De reden hiervoor is dat Rusland geen gehandicapten telt en deze sport niet beoefend. ISMGF wilde sowieso Paralympics in 1980 en nodigde Landen in 1977 uit om in te schrijven voor deze Spelen. Het Bestuur van de NIS (Nederland) was wel bereid om in te schrijven, maar was zeer verdeeld, met een Voorzitter die duidelijk tegen was. Eerst moest die “hobbel” in Nederland zelf worden genomen. Het Bestuur stelde Nederland kandidaat, de Ledenvergadering eiste een grondig haalbaarheids onderzoek en de Voorzitter legde zijn functie neer. Een breed ingestelde Commissie deed een onderzoek en bracht rapport uit aan een bijzondere Leden vergadering. De vergadering ging akkoord indien de door de Commissie gemelde voorwaarden en condities worden gevolgd. De NIS kon haar “bid” om de Spelen naar Arnhem te halen nader invullen en indienen.
Er wordt een aparte Stichting opgericht, die verantwoordelijk is voor de Organisatie van de Spelen. Geheel buiten het bestuurlijke gezag van de NIS. In het bestuur van de Stichting worden personen benoemd met veel ervaring bij grote Evenementen. De financiering van de Spelen moet ook buiten de NIS liggen.  
Een delegatie van de  NIS reisde met de ploeg mee naar Stoke Mandeville om het NIS  "Bid book " toe te lichten. Naast Nederland hebben ook Denemarken en Zuid-Afrika een verzoek ingediend. Na een korte bestudering van de stukken werden de heren Westerneng en Bolk van de NIS bij dr Guttmann uitgenodigd om van hem te horen dat Nederland de 1980 Games mocht organiseren.
De Zuid-Afrika kwestie
Inmiddels is er internationaal sterke politieke druk in de Sportwereld Zuid-Afrika, in verband met het Apartheids regime, van internationale Toernooien te weren. Ook op de Nederlandse Bonden wordt deze druk groter en de Valide Bonden als NBB en NeVoBo  en andere Bonden verklaren zich solidair. Het betekent dat de NBB niet meewerkt aan de uitzending van de rolstoel basketbal ploeg naar het jaarlijkse Stoke Mandeville in 1979. De basketballers gaan dus niet .  Dit besluit deed dr Guttmann in woede uitbarsten en dreigt de Nederlandse rolstoelbasketballers te royeren en Nederland de organisatie van de Spelen in 1980 af te nemen. De vergadering met de aanwezige landen in Stoke was grimmig en accepteerden de standpunten van dr Guttmann niet. Deze haalde alsnog zijn gram om tijdens de vergadering te verklaren dat hij besloten had om ook de Spastische atleten toe te laten tot de Games in Arnhem. Bovendien deelde hij mede de classificatie van “les Autres” te hebben aangepast. Deze nieuwe "gehandicapte" groep werd niet nader beschreven en kreeg geen eigen classificatie systeem. Zij moest vallen binnen het "amputee classification".  Vooral deze aanvulling kostten veel spelers van het Nederlands Zitvolleybal team een plek in de Arnhem Games. 
Uiteindelijk nam het Nederlands Parlement de definitieve beslissing dat Zuid-Afrika Niet welkom was in Nederland. Hierdoor kon ISMGF verder geen sancties tegen de Nederlandse Sport Bond  nemen.
De organisatie
De mededeling in 1979 van dr Guttmann dat de CP-ISRA met een aantal atleten alsnog kan deelnemen in Arnhem alsmede dat de “Les Autres” kunnen deelnemen in beperkte mate sloeg in als een bom bij de Organisatie in Nederland.  Een kleine 3000 medailles in 697 disciplines met  2500 atleten werd nu opnieuw gecalculeerd. Een gigantische klus om al die sporters te classificeren volgens de laatste wijzigingen. Daarnaast om de wedstrijd programma’s voor de afzonderlijke diagnose groepen en disciplines in tijdschema’s en accommodaties te krijgen. Daarna de sporter op basis van zijn classificatie in het juiste programma te plaatsen dan wel te verwijderen omdat hij gediskwalificeerd is.
De classificaties
Voor de Rolstoelers nu 8 klassen, voor de geamputeerden/Les autres 9 klassen, voor de Blinden 2 klassen, voor de Spastici 4 klassen. Voor de keuringen zijn 4 Nederlandse artsen uitgenodigd; Marion van Eijsden, Nel Versteeg,  Harm Wiegman en Watze Sijtsema, naast de vele internationale classifiers. Uiteindelijk werden de zitvolleyballers allemaal met een "amputee" classificatie gekeurd en geregistreerd. Helaas werden er weer spelers gediskwalificeerd.
Pieter Joon and ISOD classifier dr Harald Natvig
classificatie formulier
Van de 42 deelnemende landen bleven slechts 2 landen zonder het ere metaal, hoewel er 3000 medailles beschikbaar waren. de verdeling van de medailles was :
  1. Amerika     76
  2. Polen           76
  3. Duitsland  68
  4. Canada       63
  5. Engeland    45
  6. Nederland 33
De accommodaties
De Rijnhal in Arnhem
Zwembad in Veenendaal
Sportcentrum Papendal
Oranje kazerne Schaarsbergen
Restaurant 
Iedere sporter en official was in bezit van voedingsbonnen. Hiermee kon men de maaltijden en drankjes verkrijgen in het Dorp. Een prima regeling

Transport
Transport vanaf het Dorp naar de sport locaties , alsmede naar centrum van Arnhem, v.v. was voortreffeliijk geregeld. Alleen op het sport centrum Papendal zelf was geen transport voorzien tussen de verschillende sport locaties . Dit veroorzaakte vaak problemen en vertragingen in de wedstrijden.
 
De medewerkers en vrijwilligers.
Zo'n 1600 medewerkers  hadden binnen de Organisatie een taak om de Spelen tot een succes te maken. 

De financiering
 De Stichting heeft voor de financiering van de Games, naast de  gebruikelijke sponsoren en subsidiegevers,  een nationale aktie op TV kunnen realiseren. Dit  "Telebingo"  spel werd een groot succes. Het batig saldo kwam ten goede aan de gehandicaptensport Nederland met name het Nationaal Fonds en voor de Spelen in Arnhem.
De TV  uitzendingen liepen van 19  november '79  t/m 11  februari  '80 en  iedere keer vanuit andere provincie.
Pieter van Vollenhoven, beschermheer van zowel het Nationaal Fonds als van de Olympische Stichting  Arnhem  bracht 2 LP’s uit , waarvan de opbrengst voor beide Organisaties bedoeld is.




Conclusies
 De algehele conclusie was dat de Spelen zeer geslaagd waren ondanks de zeer korte tijdspanne. een rapport met bevindingen en adviezen werd de Internationale Federaties door de NIS aangeboden. Twee hoofdpunten waren:
1. Classificaties. Deze eerst op de Spelen uit te voeren is zeer frustrerend voor de sporters maar ook voor het wedstrijdprogramma. De Internationale sport organisaties moeten ervoor zorgen dat de Landen alleen sporters kunnen inschrijven die een geldige , voor de betreffende sport, classificatie hebben. Geen keuringen op en tijdens de Spelen, deze hebben grote invloed op wedstrijd schema's.  De Spelen moeten de absolute top van Gehandicaptensport uitstralen.
2. Wedstrijd programma's. De Vier Internationale Federaties dienen hun eigen sport te toetsen. Welke disciplines hebben geen voldoende internationale status voor internationale  deelname. Bovendien moeten de  vier Federaties beter samenwerking om een goede wedstrijd planning voor de gehele Spelen te maken. Niet ieder voor zich.
Na de Spelen.
De Spelen hebben veel losgemaakt in Nederland. Publicitair maar ook bestuurlijkEr waren veel verschillende inzichten en onrust. Uiteindelijk werden de onderstaande personen gevraagd de NIS weer in rustig vaarwater te krijgen.
van l naar r:
Staand : Gon Moberts, Pieter Joon, Harm Wiegman, Paul van Eijsden.
Zittend: Cor Westerneng, Wim Ruth, Adri van der Merwe, Hans Bosman, Chris Tak

Follow Us

© Copyright ZitvolleybalNederland